عماد پورشهریاری۴ آبان ۱۳۹۹

۱۴۰ سالگی واشنگتن‌پست: تولد، واترگیت، چپ‌گرایی، آمازون و دونالد ترامپ

شهروندِ واشنگتن

 

وقتی از مهمترین و قدرتمندترین رسانه‌ها و روزنامه‌های جهان سخت گفته می‌شود، واشنگتن‌پست قطعاً یکی از برجسته‌ترین روزنامه‌ها است. روزنامه‌ای با قدمتی ۱۴۰ ساله که نقش بسیار مهمی در تاریخ یک قرن گذشته آمریکا ایفا کرده و از توانایی‌هایش کتاب‌ها و مقالات نوشته شده است. واشنگتن‌پست یا آن‌طور که اهالی رسانه می‌گویند WaPo (واپو) یا پُست، در طول همه این سال‌ها تغییراتی زیادی داشته، از زمانی که استیلسون هاچینز پس از تأسیس سنت لوئیز تایمز به پایتخت رفت و واشنگتن‌پست را به نمایندگی حزب دموکرات راه انداخت، تا همین چند سال اخیر که روزنامه را غول اینترنتی آمازون خرید و وارد دوران جدیدی کرد. قدرت و اهمیت واشنگتن‌پست چنان است که واگنش روزنامه به اتفاقات و موضع‌گیری‌هایش در چالش‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آمریکا و جهان خود یکی ارزش‌های خبری است و بسیاری از رسانه‌های معتبر دنیا از آن به عنوان یک خوراک دائمی استفاده می‌کنند.

واپو در عصر دیجیتال حضور پر رنگی در پلتفرم‌های جدید دارد و هر روز به تعداد کاربران آنلاینش اضافه می‌شود. پست در کنار نیویورک‌تایمز مهمترین رسانه‌های لیبرال آمریکا هستند و جدال‌های سیاسی زیادی به خصوص با دولت جدید آمریکا ایجاد کرده‌اند؛ تلاش‌های این دو روزنامه برای مقابله با چالش‌های روزنامه‌نگاری و بقا در دوره جدید تأثیر بسزایی در آینده ژورنالیسم جهان خواهد داشت.

تأسیس به نفع دموکرات‌ها

سال ۱۸۷۷ روزنامه واشنگتن‌پست به هدف انعکاس نظرات دموکرات‌ها تأسیس شد. استیلسون هاچینز که بیشتر در سنت لوئیس با روزنامه‌های متعددی همکاری می‌کرد در واشنگتن، روزنامه‌ای را تأسیس می‌کند که مخالفت‌هایش با جمهوری‌خواهان از همان روزهای اول مستحکم و حتی بعضاً خصمانه بود.

واشنگتن‌پست در حالی آغاز به کار می‌کند که فضای سیاست داخلی آمریکا درگیر تنش‌های انتخاباتی بود. نوزدهمین انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در نوامبر ۱۸۷۶ برگزار شده و آرای مردمی ساموئل تیلدن، نامزد دموکرات را پیروز انتخابات معرفی می‌کند، اما بر اساس قانون بحث‌برانگیز آمریکا رادرفورد هایز، فرمانده جمهوری‌خواه اوهایو به عنوان نامزد پیروز معرفی می‌شود. هایز گرچه آرای کمتری نسبت به تیلدن داشت اما در آرای الکترال یک رأی بیشتر از او کسب کرد تا رئیس‌جمهور جدید آمریکا شود.

جنجال ریاست جمهوری تا پایان دوره هایز برای ماه‌ها ادامه داشت و در میان همین جنجال‌ها واشنگتن‌پست دموکرات متولد می‌شود. هاچینز هیچ‌گاه پیروزی هایز را به رسمیت نشناخت و روزنامه او هم به ندرت هایز را با عنوان «پرزیدنت» خطاب کرد. همین موضع‌گیری‌های هاچینز بود که باعث شد تیراژ روزنامه‌اش خیلی زود افزایش یابد و به شش هزار نسخه برسد. استقبال به اندازه‌ای رو به رشد بود که هاچینز تصمیم گرفت حتی روزهای تعطیل (یکشنبه) هم واشنگتن‌پست را منتشر کند. رابطه واشنگتن‌پست و دموکرات‌ها اما بعد از یک دهه سرد شد و هاچینز تصمیم گرفت راه و روش «مستقل‌ها» را در پیش بگیرد، رویه‌ای که لحن روزنامه را تغییر چندانی نداد و پست همواره به عنوان یک رسانه چپ‌گرا باقی ماند.

نمایی از تحریریه روزنامه واشنگتن پست

در ۱۸۸۹ روزنامه به مبلغ ۲۱۰ هزار دلار به فرانک هاتون و بریا ویلکینز فروخته شد. فرانک هاتون که سابقه روزنامه‌نگاری داشت مسئولیت تولید محتوا را بر عهده گرفت و ویلکینز که چند دوره‌ای در مجلس حضور داشت امور مالی را عهده‌دار شد. با تغییر مدیریت روزنامه، واشنگتن‌پست به یک شرکت تبدیل شد که تیراژ روزنامه‌اش به ۲۰ هزار می‌رسید.

هاتون دو روز پس از تولد ۴۸ سالگی‌اش در سال ۱۹۸۵ بر اثر سکته درگذشت و ویلکینز هم خیلی زود، دچار بیماری حادی می‌شود. به همین دلیل روزنامه در سال ۱۹۰۵ پس از مرگ ویلکینز دوباره فروخته می‌شود. جان مک لین روزنامه‌نگار اهل سینسیناتی خریدار جدید پست بود.

خانواده مک لین

مک لین لحن روزنامه را تغییر داد و بخش‌های عامه‌پسندتری مانند پاورقی‌ها، کمیک استریپ ها و ورزش را به روزنامه اضافه کرد. کاهش لحن واشنگتن‌پست به ضرر مک لین تمام شد و تیراژ روزنامه سیر نزولی پیدا کرد. با مرگ مک لین، پسر جای پدر را پُر می‌کند، مالک جدید تلاش می‌کند با بازگرداندن فضای سیاست داخلی، رسانه‌اش را از خطر ورشکستی نجات دهد اما در میان سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، واشنگتن‌پست تنها در دو سال سودی از خود به جای می‌گذارد و نهایتاً در سال ۱۹۳۳ به ارزش ۸۲۵ هزار دلار به یک بانکدار جمهوری‌خواه اهل نیویورک فروخته می‌شود.

مایر و خانواده گراهام

مایر و خانواده گراهام

اوجین مایر روزنامه‌ها را به امید کسب درآمد مالک می‌شود، حضور یک سرمایه‌گذار بزرگ نیز نمی‌تواند مانع سقوط روزنامه شود و در میان سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ سالانه یک‌میلیون دلار ضرر روی دست مالک باقی می‌گذارد. اوجین مایر گرچه در روزنامه‌نگاری به موفقیت‌های مالی دست پیدا نمی‌کند اما در سال ۱۹۴۶ از سوی رئیس‌جمهور ترومن به عنوان اولین رئیس بانک جهانی انتخاب می‌شود. برخلاف گذشته با کنار رفتن مالک، روزنامه فروخته نمی‌شود و مدیریت در خانواده مایر باقی می‌ماند. پس از اوجین مایر دختر و دامادش، کاترین گراهام و فیلیپ گراهام مالکان اصلی واشنگتن‌پست می‌شوند.

فیلیپ گراهام مدیریت اصلی روزنامه را بر عهده می‌گیرد و در حدود دو دهه‌ای که پیش از خودکشی‌اش واشنگتن‌پست را اداره می‌کند آن را به شدت گسترش می‌دهد، او با حمایت‌های پدر همسر خود مهمترین رقیب خود در واشنگتن یعنی اینترنشنال هرالد تریبون را می‌خرد و پس از تصاحب چندین شبکه رادیویی و تلویزیونی در سراسر آمریکا به سراغ نیوزویک می‌رود و مالک آن می‌شود.

با مرگ فیلیپ مدیریت روزنامه در سال ۱۹۶۶ به کاترین واگذار می‌شود. او همان راه همسر را ادامه می‌دهد و رسانه‌های متعددی را به مجموعه واشنگتن‌پست اضافه می‌کند. در حالی که مخالفت‌های زیادی با حضور کاترین روی صندلی مدیریت وجود داشت، او توانست روزنامه را چنان رهبری کند که علاوه بر لقب بانوی آهنین برای خودش عنوان مهمترین روزنامه کشور در دهه ۱۹۷۰ هم، از آن واشنگتن‌پست شود.

پس از کاترین، پسرش دونالد گراهام در سال ۱۹۷۹ روزنامه را در دست گرفت، در دوره گراهام روزنامه‌های رقیب افت زیادی داشتند و با تعطیلی روزنامه استار، تیراژ واشنگتن‌پست در برخی روزها به حدود یک میلیون رسید. در سال‌های پیش رو مجموعه واشنگتن‌پست به لطف موفقیت‌های نیوزویک توانست برنامه‌های توسعه‌ای خود را ادامه دهد و سود سالانه‌اش را هر سال بیشتر کند. سیر صعودی واشنگتن‌پست در دهه ۱۹۹۰ متوقف شد.

حضور دونالد در واشنگتن‌پست و کسب میلیون‌ها دلار سود سالانه از مجموعه رسانه‌های واشنگتن‌پست تا سال ۲۰۰۰ ادامه داشت، پس از این سال بو جونز جونیور هشت سال روزنامه را در دست گرفت تا دونالِد پا به سن گذاشته وقت بیشتری را در شرکت رسانه‌ای و در با همکاری فیس‌بوک سپری کند. دوران جونز در سال ۲۰۰۸ به پایان رسید و کاترین ویموث، نوه مایر بزرگ، مدیریت را عهده‌دار شد. در دوره این کاترین، شرکت مهمترین رسانه خود یعنی واشنگتن‌پست را به ارزش ۲۵۰ میلیون دلار به جف بیزوس، مالک و مؤسس آمازون فروخت.

جف بزوس  مالک جدید واشنگتن‌پست

در سال ۲۰۱۳ جف بیزوس مالک ثروتمند مجموعه آمازون در یک قرارداد پرسروصدا واشنگتن‌پست را خرید تا حال و هوای دیجیتال و استارت آپ های پر سود خود را به روح واپو پیوند بزند. واشنگتن‌پست پس از فروش، جزئی از ابر شرکت سرمایه‌گذاری نَش هولدینگ شد که شرکت سرمایه‌گذاری جناب بیزوس است. بعد از انتقال واشنگتن‌پست، خاندان گراهام برخی رسانه‌های خود را حفظ کرد اما نامش از شرکت واشنگتن‌پست به گراهام تغیر یافت. بیزوس در این قرارداد علاوه بر روزنامه واشنگتن‌پست، چندین روزنامه، سایت خبری و ساختمان‌های متعلق به آن‌ها را نیز به فهرست بلندبالای اموال خود افزود. بیزوس اگرچه بارها اعلام کرده که به سنت‌های واپو پای‌بند است اما نباید انتظار داشت کسی که ثروت هنگفتش از طریق اینترنت به دست آمده نسبت به دوره دیجیتال بی‌تفاوت باشد.

واشنگتن‌پست از زمان فروش در سال ۲۰۱۳، سرمایه‌گذاری چندانی در حوزه چاپ نداشته و به جای آن ظرفیت‌هایش را در فضای مجازی افزایش داده است. برای این کار شرکت تعدادی از بهترین متخصصان سیلیکون ولی را استخدام کرده تا تولید محتواهای مجموعه خروجی دیجیتال مؤثرتری پیدا کنند. در چهار سال گذشته میزان بازدید صفحات اینترنتی روزنامه افزایش چشمگیری داشته است و نرم‌افزارهای مختلفی برای پلتفرم‌های مختلف تهیه شده است.

جف بیزوس و آمازون و واشنگتن پست

مالک جدید روزنامه در اولین انتخاب‌ها و تغییرات، فردریک رایان، مؤسس وب‌سایت خبری و موفق پولتیکو را به عنوان مدیر مجموعه منصوب کرد تا نشان دهد قرار است رویه ۱۴۰ سال پیش هاچینز به طور کامل تغییر کند اما مارتین بارون سردبیر سرشناس خود را حفظ کرد. با توجه به توان ابزاری و اقتصادی بیزوس و برند معتبر واشنگتن‌پست روزنامه‌نگاری دیجیتال یا آنچه به عنوان آینده روزنامه‌نگاری یاد می‌شود تا اندازه زیادی در اختیار جف بیزوس قرار دارد.

مهمترین گزارش‌های واپو

قدرت واشنگتن‌پست را باید در روزنامه‌نگاران و خبرنگاران جسور و برجسته آن جست‌وجو کرد. این روزنامه در طول حیات خود افتخارات زیادی کسب کرده است. تاکنون ۴۷ جایزه پولیتزر به نویسندگان و روزنامه‌نگاران این مجموعه اهدا شده است. در هزاره جدید مقالات و گزارش‌های جذاب و تأثیرگذار زیادی در واشنگتن‌پست منتشر شده است. جایزه پولیتزر برای گزارش ملی در سه سال اخیر در انحصار واپو بوده است. سال ۲۰۱۷ دیوید فاهرنتولد برای پوشش کمپین انتخاباتی دونالد ترامپ برنده این جایزه شد. در ۲۰۱۶ همه کارکنان روزنامه برای گزارش‌های خود درباره تیراندازی نیروهای پلیس و قربانیان آن‌ها این جایزه را دریافت کردند و سال پیش از آن، ۲۰۱۵، کارول لئونیگ برای گزارشش درباره سرویس جاسوسی آمریکا پولیتزر را از آن خود کرد. گزارش استیو فاینارو درباره حضور شرکت‌های خصوصی در بخش امنیتی در عراق در سال ۲۰۰۸ از دیگر گزارش‌های مهم این روزنامه است که جایزه پولیتزر در بخش گزارش‌های بین‌المللی به نویسنده آن اهدا شد. علاوه بر این گزارش‌های این روزنامه از شخصیت‌هایی مانند دیگ چنی و بیل کلینتون از مهمترین گزارش‌های این روزنامه از شخصیت‌های برجسته سیاسی است.

رسوایی واترگیت

ماجرای واترگیت و گزارش واشنگتن‌پست دراین‌باره که منجر به استعفا رئیس‌جمهور آمریکا شد اگر مهمترین دستاورد یک روزنامه در تاریخ معاصر نباشد، قطعاً برجسته‌ترین گزارش تحقیقی تاریخ روزنامه‌نگاری است. در سال‌های بین ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ اتفاق‌هایی در آمریکا رخ داد که با لو رفتن یک نوار ضبط‌شده از محل استقرار ستاد انتخاباتی حزب دموکرات در هتل واترگیتِ واشنگتن آغاز و با استعفای ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت و محاکمه او به پایان رسید. در جریان این تحقیقات مشخص شد که ستاد دموکرات‌ها به شدت تحت نظر بوده و مقامات بلندپایه‌ای در جاسوسی از آن‌ها به روش‌های مختلف نقش داشته‌اند.

این وقایع اگرچه توسط روزنامه‌های مختلفی پوشش داده شد اما مهمترین گزارش دراین‌باره را واشنگتن‌پست منتشر کرد. دو روزنامه‌نگار به نام‌های باب وودوارد و کارل برنستن به منبعی دست یافتند که اطلاعات ارزشمندی در اختیار آن‌ها قرار داد. این منبع ارزشمند که تا ۳۳ سال بعد مخفی مانده بود مدارکی در اختیار واپو قرار داد که انکار آن‌ها غیرممکن بود. این منبع در سال ۲۰۰۵ افشا شد و مشخص شد معاون وقت اف‌بی‌آی این اطلاعات را در ملاقات متعدد به وودوارد منتقل می‌کرده است.

فضای سیاسی وقت آن‌چنان تحت تأثیر گزارش وودوارد و برنستن قرار گرفت که احتمال استیضاح رئیس‌جمهور توسط کنگره به قطعیت تبدیل شد. نیکسون که با تصمیم قاطع کنگره روبرو بود در ۸ آگوست ۱۹۷۴ استعفا کرد. با این حال استعفای نیکسون مانع از تحقیقات بیشتر نشد و سی و هفتمین رئیس‌جمهور آمریکا به جرائم مختلفی از جمله سوءاستفاده از قدرت محکوم شد. محکومیت نیکسون بعدتر توسط معاون حالا به ریاست رسیده‌اش عفو شد، اما گزارش واشنگتن‌پست همچنان مهمترین محصولِ ژورنالیستی این مجموعه است. هنوز در جهان هر رسوایی را با این کلیشه روزنامه‌نگاری همراه می‌کنند و وقایع را با پسوند «گیت» مطرح می‌کنند. همه مردان رئیس‌جمهور اقتباس سینمایی از این واقعه است با بازی رابرت ردفورد و داستین هافمن یکی از بهترین فیلم‌های سیاسی تاریخ سینما است.

رسوایی بیمارستان نظامی واتر رید

روزنامه واشنگتن در فوریه ۲۰۰۷ دو گزارش درباره بیمارستان نظامی واتر رید در واشنگتن دی سی منتشر کرد که علاوه بر افشای اهمال و کاستی‌های رفاهی و پزشکی سربازان آمریکایی، کمی بعدتر به تغییر سیستم درمان نیروهای نظامی امریکا منجر شد.

در این دو گزارش ذکر شده بود که سربازانی با مشکلات جسمی و روحی شدید هفته‌ها و ماه‌ها بدون مراقبت‌های لازم در این مرکز نگهداری می‌شوند. بسیاری از این سربازها در صورت اخذ مدارک لازم مبنی بر ایجاد جراحات و از کارافتادگی می‌توانستند از مزایای مشخص شده برای ادامه زندگی خود استفاده کنند. اما این مرکز از ارائه چنین خدماتی امتناع می‌کرد.

 

گزارش واپو ابتدا درباره ساختمان ۱۸ این بیمارستان بود، جایی که دانا پریست و آن هال، آن را محل اجتماع سوسک‌ها و موش‌ها معرفی می‌کند که حتی سربازان بیمار و بستری در آن از خدمات اولیه مانند سیستم گرمایشی و آب آشامیدنی محروم هستند. همچنین گزارش‌هایی از مرگ بیماران بر اثر اهمال پزشکی و نبود مراقبت‌های درمانی مطرح شد که در نهایت با اخراج مدیر بیمارستان و چندین مقام نظامی، رویه درمان و پیگیری امور پزشکی کهنه سربازان تغییر کرد. ساختمان شماره ۱۸ که خرابه‌ای توصیف شده بود بازسازی شد، سایر مراکز درمانی ارتش نیز در سراسر کشور مورد بازبینی دقیق قرار گرفت و در نهایت ۴ سال بعد از انتشار گزارش واشنگتن‌پست، ارتش آمریکا در ادامه بهسازی‌های پس از رسوایی واتر رید ۳۵۰۰ نیروی جدید برای رسیدگی به امور سربازان مجروح استخدام کرد.

رویکرد سیاسی

واشنگتن‌پست ۱۴۰ سال پیش به عنوان یک روزنامه دموکرات متولد شد. اما در طول همه این سال‌ها تمایلات راست و چپی مخالفی داشته، از همان سال‌های آغازین که مؤسسش با دموکرات‌ها هم‌کاسه نشد تا سال‌هایی که بانکداری جمهوری‌خواه آن را به مالکیت خود درآورد. با این حال واپو به طور کلی به عنوان یک رسانه چپ‌گرای لیبرال شناخته می‌شود، اما در برخی مطالب، انتقادهایی نیز از سوی دموکرات‌ها برانگیخته است. در سال ۲۰۰۷ این روزنامه به خاطر گزارش‌هایی علیه اوباما مورد نقد قرار خواهد گرفت همچنین در سال ۲۰۰۹ برخورد روزنامه در برابر آل گور و اوباما ناعادلانه خوانده شد.

همچنین دیدگاه روزنامه درباره ادوارد اسنودن در سال ۲۰۱۶ به شدت مورد نقد سایر رسانه‌ها قرار گرفت، واپو در حالی خواستار محاکمه اسنودن و یا قبول مسئولیت جرم از سوی او شد که خود بسیاری از افشاگری‌های خود را از اسنودن دریافت کرده بود. رسانه‌هایی مانند گاردین، نیویورک‌تایمز و اینترسپت خواستار بازگشت بی‌قید و شرط اسنودن به آمریکا هستند.

رویکرد سیاسی روزنامه واشنگتن پست

در حالی که معمولاً واشنگتن‌پست در انتخابات به طور کامل و آشکار کسی را مورد تأیید قرار نمی‌دهد در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ آشکارا باراک اوباما را تأیید کرد. این تأییدیه در انتخابات ۲۰۱۶ برای هیلاری کلینتون هم انجام شد. این در حالی است که در سال ۲۰۰۶ روزنامه از نمایندگان جمهوری‌خواه در ایالت کارولینای شمالی حمایت کرده بود.

وب‌سایت Allsides که گرایش رسانه‌ها را بررسی می‌کند، واشنگتن‌پست را قاطعانه رسانه‌ای چپ‌گرا معرفی می‌کند. همچنین در سال ۲۰۱۴ پژوهشی در مرکز تحقیقات Pew انجام شد که نشان می‌داد ۶۱ درصد خوانندگان این روزنامه گرایش‌های چپ و لیبرال دارند.

عقاید سیاسی آقای آمازون

جف بیزوس، مالک و مؤسس آمازون که چند سالی است واشنگتن‌پست را خریده عقاید لیبرال دارد و باید او را در دسته چپ‌گراهای امریکا قرار داد، بیزوس پیش‌تر از برنامه‌های مالیاتی فروشگاه‌های اینترنتی حمایت و در انتخابات مجلس سنا به پتی مورای و ماریا کانتولِ دموکرات کمک کرده بود. نشریه آتلانتیک علاوه بر این دو، از دموکرات‌های دیگری نیز نام می‌برد که در کمپین‌های انتخاباتی خود مورد توجه بیزوس قرار گرفته‌اند.

بیزوس در جریان انتخابات ریاست جمهوری گذشته امریکا بارها در مصاحبه‌ها و توییتر خود از ترامپ انتقاد کرد و هشتگی با عنوان «دونالد را به فضا بفرستید» به راه انداخت، او حتی شخصاً برای انجام این کار اعلام آمادگی کرد. کمی بعد بیزوس ترامپ را بر هم زننده دموکراسی در آمریکا خواند.

کشمکش‌های روزنامه و دولت جدید به لفافی‌های بیزوس و ترامپ محدود نمی‌شود و از زمان کمپین‌های تبلیغاتی ترامپ، واشنگتن‌پست در مقالات و گزارش‌های مختلفی او و اطرافیانش را حسابی تحت‌فشار قرار داده است. در یکی از شدیدترین این حملات پست مدعی شد که ترامپ، اوباما را به دست داشتن در کشتار اورلاندو متهم کرده است موضوعی که ترامپ آن را «غیر صادقانه» خواند.

واپو و عصر دیجیتال

در حالی روز به روز از تعداد مخاطبان رسانه‌های کاغذی کم می‌شود، اخبار در شبکه‌های اجتماعی و فضای آنلاین با سرعت و کمیت بیشتری دست‌به‌دست می‌شوند. در سال ۲۰۱۵ نشریه اشپیگل آلمان در گزارشی به پیامدهای حضور بیزوس در واشنگتن‌پست اشاره می‌کند، نویسنده اشپیگل این فرضیه را مطرح می‌کند که بیزوس یا برای تحول، این روزنامه قدیمی را در اختیار گرفته یا واشنگتن‌پست صرفاً یک سرگرمی برای میلیاردری است که نمی‌داند با پول خود چه کند. ایزابل هولسن در ادامه مقاله خود می‌نویسد که با توجه به استخدام‌های اخیر و توسعه وبلاگ‌های متعلق به روزنامه نشان از توجه بیزوس به دنیای روزنامه‌نگاری آنلاین است و افزایش تعداد مخاطبان وب‌سایت روزنامه نشان از موفقیت مالک جدید در اعمال تغییرات است.

در سال ۲۰۱۵ و در کمتر از دو سال پس از ورود بیزوس، کاربران وب‌سایت روزنامه با ۴۷ درصد رشد به ۴۲ میلیون نفر رسید و این عدد در حالی عنوان می‌شد که پتانسیل ۱۰۰ میلیون نفری برای وب‌سایت واپو در نظر گرفته شده بود.

واپو و عصر دیجیتال

در تابستان ۲۰۱۶ DIGIDAY گزارش داد که کاربران آنلاین روزنامه به ۶۳ میلیون نفر رسیده است. این وب‌سایت راه‌های دسترسی پست به مخاطبان آنلاین را از طریق انتشار اخبار در فیس‌بوک، اپلیکشن رایگان در کیندل و اشتراک رایگان شش‌ماهه برای اعضای ویژه سایت آمازون معرفی می‌کند. همچنین از خبرنامه‌های ایمیلی برای افزایش بازدید سایت کمک گرفته شده و ۵۰ خبرنامه با موضوعات ویژه تهیه شده است که موضوعات مختلفی از سیاست تا ادبیات را دربرمی گیرد. این خبرنامه‌ها ترافیک ورودی سایت از این روش را ۱۲۹ درصد افزایش داد و یک میلیون نفر به مشترکین آن افزود.

در حال حاضر اشتراک نسخه دیجیتال روزنامه برای چهار هفته اول یک دلار است و سالانه تنها ۶۰ دلار خواهد بود.

واشنگتن‌پست خود در گزارشی در اوایل سال جاری تعداد کاربرانش را بیش از ۷۸ میلیون نفر معرفی می‌کند که نشان از رشد ۲۲ درصدی کاربران است. با این حال تعداد کاربران دیجیتال سی‌ان‌ان با ۱۰۱ میلیون نفر و نیویورک‌تایمز با ۹۰ میلیون نفر بالاتر از واپو قرار می‌گیرند.

رقیب نیویورکی

واپو با تاریخ و گذشته درخشان، بهره از بهترین روزنامه‌نگارهای آمریکا و جهان و حمایت‌های مالی مالک ثروتمندش در میزان تأثیرگذاری‌اش بین رسانه‌های آمریکا یک غول نیویورکی را کنار خود می‌بیند. نیویورک‌تایمز به عقیده بسیاری و به شهادت تیراژ و جوایز پولیتزرش مهمترین روزنامه حال حاضر آمریکا است.

در مقایسه این دو باید پیش از هر چیزی به نام و محل استقرار اصلی آن‌ها اشاره کرد. نیویورک که به مراتب به حال و هوای روزنامه‌نگاری و فرهنگ و ادبیات نزدیک‌تر است و واشنگتنی که مهمترین اخبار روز سیاست از آنجا متولد می‌شود. در رویکردهای سیاسی هر دو جزو روزنامه‌های لیبرال محسوب می‌شوند و شاید تایمز را کمی لیبرال‌تر دانست. علاوه بر این تایمز در پوشش خبرها، نگاه بین‌المللی‌تری دارد و پست به طور سنتی به سیاست‌های داخلی آمریکا می‌پردازد.

مهمترین اختلاف پست و تایمز را باید در میزان تولید محتوای این دو روزنامه بررسی کرد. به گزارش آتلانتیک در سال ۲۰۱۶، واشنگتن‌پست روزانه ۵۰۰ ویدئو و گزارش منتشر می‌کند که این تعداد در نیویورک‌تایمز ۲۳۰ محتوا است.

به نظر می‌رسد وضعیت فعلی تایمز بهتر از واپو است، اما با حضور بیزوس و پشتوانه خدمات آنلاین آمازونش، اینکه در ژورنالیسمِ دیجیتال کدام روزنامه و به چه روشی می‌تواند در زمین‌بازی حضور بهتری داشته باشد، آینده روزنامه‌نگاری آمریکا و حتی جهان را مشخص خواهد کرد.


این مطلب پیش‌تر در روزنامه شهروند منتشر شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *