عماد پورشهریاری۴ آبان ۱۳۹۹

آنگاه به پایان رسیدیم: مجموعه انسان‌هایی آشفته بدون آینده‌ای روشن

جایزه کتاب سال معمولاً به کتاب‌های قطوری تعلق می‌گرفت که درباره بازتاب زندگی، ازدواج روی صخره‌ها و تراژدی‌ها نوشته می‌شدند، اما سال ۲۰۰۷ آنگاه به پایان رسیدیم نوشته جاشوآ فریس در این لیست قرار گرفت، اثری متمایز و برجسته که شبیه هیچ یک از رمان‌های امروز آمریکا نیست.

آنگاه به پایان رسیدیم داستانی کمدی اداری است که در یک شرکت تبلیغاتی می‌گذرد. شخصیت‌های زیادی در کتاب فریس حضور دارند که ممکن است در اولین برخوردها با این شخصیت‌ها از ان‌ها خوشمان بیاد یا نه. مثلاً جو پاپ؛ در ابتدا به نظر شخصیت جذابی می‌آید، اما وقتی شخصیت دیگری به اسم کارن وو می‌گوید که جو پاپ را دوست ندارد و دلایلی که مطرح می‌کند، در واقع نیم ساعت تمام دلایلش را برای دوست نداشتن جو توضیح می‌دهد تا اینکه در نهایت در ذهن ما این نکته نقش می‌بندد که چطور می‌شود با توضیحات کارن، جو شخصیتی دوست داشتنی باشد. ارتباط خواننده با شخصیت‌ها بیشتر از این طریق است، و در طول داستان ذهنیت نسبت به آن ها تغییر می‌کند.

فریس برای روایت داستانش از اول شخص جمع استفاده می‌کند. این «ما» در کتاب همه کاره است، شاید در ابتدا فکر کنید که نویسنده لحن خودخواهانه ای دارد اما این احساس تا وقتی است که با طنز داستان همراه شوید. موقعیت‌های کمدی ایجاد شده و گاهاً تلخ داستان و همراه شدن با این جریانات باعث خواهد شد فریس را به خاطر این انتخابش تحسین کنید. در برخی از نسخه های منتشر شده از این کتاب برای کمتر کردن درشت نمایی «ما» در پشت کتاب توضیحات بسیار مفیدی داده شده: «شرکت‌ها و کارخانه‌ها تمایل دارند خودشان را در گزارشات سالانه، بروشورها، جلسات و نشست‌ها به صورت اول شخص جمع خطاب کنند. در آنگاه به پایان رسیدیم شما خواهید دید که این «ما» واقعاً چه کسی است؛ مجموعه ای از انسان‌های آشفته، بدون آینده ای شفاف و خوش بینی همکاری ابدی.»

بیشتر بخوانید:  نگاهی به کتاب «آنگاه به پایان رسیدیم»: در ستایش دیوانگیِ یک جامعه روز مُرده

این چند خط پشت کتاب بسیار موثر عمل می‌کند، فریس که خود چند مدتی در چنین شرکتی کار کرده، دقیق‌ترین جزئیات یک روز روتین کاری را در شرکت به ما نشان می‌دهد مثل نامه نگاری‌ها و غیبت‌هایی که کارمندان پشت سر همکاران خود می‌کنند. کتاب زندگی کوچک جاری در اتاق‌های اداری را به فضای شخصیتی هر شخص تبدیل می‌کند.

در نهایت آنگاه به پایان رسیدیم درباره زندگی است. درست است که ما از کارهای روزانه سر کار خسته شده‌ایم و حوصله مان سر رفته اما این کار مقیاس کوچکی از زندگی است. زندگی ما ممکن کسالت آور باشد اما درست مثل همکاران کتاب جاشوآ فریس ما نیز یکدیگر را دوست داریم و برای آنچه انجام می‌دهیم ارزش قائلیم و هر لحظه در ترس از دست دادن همین زندگی تکراری و کسالت آور هستیم.


این یادداشت ترجمه ندا اصانلو است که در نشریه تاک منتشر شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *