28 دی 1400

گفتگو با پیتر دینکیج بازیگر نقش تایرون لنیستر: مبارزه همه چیز است

spot_img

مطالب مرتبط

در اعتراض به طرح صیانت: زعفران فروشی مریم غُلُمرضا در قلب اروپا

در دنیای غیرقابل‌باوری که فضای مجازی محدود، بسته یا کم رونق باشد، کسب‌وکارهای خانگی، روستایی و کوچک، در میان نور تبلیغاتِ پورسانتی و عصبی‌کننده صداوسیما و بیلبوردهای شهری خیلی سریع‌تر کور خواهند شد. در مقابل یک فضای باز با قوانین حمایت‌کننده واقعی، توسعه‌دهنده اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی گروهی است که شاید عدالت اجتماعی برای آن‌ها تاکنون به درستی اجرا نشده باشد.

چطور یک روابط عمومی دیجیتال حرفه‌ای داشته باشیم؟

در یک دهه گذشته روابط عمومی‌ها دستخوش تغییرات ساختاری متعددی شده‌اند. در این مدت روابط عمومی به یک صنعت عظیم تبدیل شده و رقابتش هر روز با صنعت تبلیغات پر چالش تر می‌شود. البته در این مدت حوزه تبلیغات تحولات بیشتری را شاهد بوده اما ظهور رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی و دنیای دیجیتال روابط عمومی‌ها و ابزارها و قوانین آن را هم تغییر داده است. اهداف در روابط عمومی دیجیتال در سازمان‌ها و برندهای تجاری گرچه تفاوت چندانی با گذشته نکرده است اما رویه آن کاملاً دگرگون شده است.

در سفر مشتری، ذهن خریدار را پیش‌بینی کنید

تمام مشتریان برای آشنایی، انتخاب و خرید یک محصول مسیر مشترکی را طی می‌کنند که در بازاریابی محتوا به آن «سفر مشتری» می‌گوییم. سفر مخاطب سه مرحله خواهد داشت: آگاهی، بررسی و تصمیم‌گیری. سفر مشتری به شما کمک خواهد کرد در هر مرحله به‌طور دقیق ذهن مشتری خود را پیش‌بینی کنید و بر اساس آن نیازهای او را برطرف کنید. برای فروش بیشتر این سه مرحله را به‌طور دقیق در کسب‌وکار خود پیاده کنید. برای توضیح بهتر فرض کنید شما یک استارتاپ در حوزه خدمات و تعمیرات منزل را مدیریت می‌کنید.

چگونه از اینفلوئنسرها بازخورد مناسب‌تری دریافت کنیم؟

بهترین اینفلوئنسر برای شما چه کسی خواهد بود؟ چطور متوجه می‌شوید به‌اندازه مبلغی که می‌پردازید خروجی مناسب دریافت کرده‌اید؟ و چطور باید با اینفلوئنسرها تعامل کرد؟

پیتر دینکیج برجسته‌ترین بازیگر بازی تاج و تخت و نقشش، تایرون لنیستر یک تضاد کامل از قدرت بدن و توان ذهن است شخصی با قامتی کوتاه که قرار است هفت اقلیم را به دنیای بهتری تبدیل کند.

دینکیج در به تصویر کشیدن تایرون لنیستر به اندازه‌ای موفق بوده که تاکنون دو جایزه‌امی و یک جایزه گلدن گلوب و بسیاری جایزه دیگر را برای این نقش از آن خود کرده است.  دینکیج 46 ساله مبتلا به بیماری  آکندروپلازی است. بیماری ژنتیکی که از رشد قد و استخوان‌ها جلوگیری می‌کند و در نهایت بدون آسیب رساندن به هیچ یک از اعضای بدن، رشد آن را متوقف می‌کند.

آقای دینکیج اولین بار در فیلم «زندگی در فراموشی» (1995) و در نقش اصلی حضور پیدا کرد، فیلم داستان بازیگری است که به خاطر وضعیت بدنی‌اش در نقش‌های کلیشه‌ای گرفتار شده است. داستان این فیلم بعد از بیست سال همچنان داستان زندگی دینکیج است، بازیگری که تلاش می‌کند از نقش‌های کلیشه‌ای «کوتاه قدها» فاصله بگیرد.

 

آقای دینکیج آیا پیشرفت تلویزیون، نقش‌های اصلی که ما امروز می‌بینیم را تغییر داده است؟

بله، امروز تعریف متفاوتی از نقش اول مرد وجود دارد. خارق‌العاده است. شما به شخصیت‌های مرد اصلی در گذشته دوباره نگاه کنید، تفاوت‌های زیادی می‌بینید. هالیوود بالاخره درهایش را به پرتره‌های واقعی مردم بازتر کرده است و صرفاً به ستاره‌های زیبای هالیوود نگاه نمی‌کند. در گذشته مردم تصور محدودی از اصطلاح کاراکتر داشتند؛ برای من اندازه مشخص کننده نقشم بود.

پیتر دینکیج مصاحبه

قابل تصور است. اما حتی در اولین فیلم شما، «زندگی در فراموشیِ» استیو بوشمی شما نقش بازیگری را ایفا کردید که از بازی در یک رؤیای دنباله دار در عذاب بود و می‌گفت، «تا حالا شده رؤیایی ببینید که کوتوله‌ای در آن باشد؟»

اندازه من بیانگر من نیست و تنها بخشی از من است، پس چطور می‌تواند یک شخصیت را تعریف کند؟ نقش‌هایی که من قبول می‌کنم، بخشی از شخصیتی است که آن‌ها دارند اما بیانگر خود آن‌ها نیست. به خصوص امروز که یک بازیگر سیاه‌پوست نقش یک بازیگر سیاه‌پوست را بازی نمی‌کند. شخصیتی را بازی می‌کند که اتفاقاً سیاه‌پوست هم است. این شخصیت بیانگر شما نیست و تنها بخشی از شماست اما بد نوشته شده… (می‌خندد).

اما با این حال شما وقتی برای بازیگر شدن تلاش می‌کردید نقش‌های جن و پری را رد می‌کردید.

پیچیده است؛ اما مهم است که بگویم نه، به خصوص در ابتدای حرفه خود، به این خاطر که زندگی کوتاه است و  شما می‌خواهید به کارهایی انجام می‌دهید افتخار کنید نه آن که از آن‌ها خجالت بکشید. فکر می‌کردم قرار است بقیه عمر خودم را کنسرو سوپ بخورم و کارهای مختلفی برای تأمین مخارج خودم انجام می‌دادم، با این حال ترجیح می‌دادم این کارها به‌جز برخی نقش‌های خاص باشد. عاشق بازیگری بودم و نمی‌خواستم بازیگری را با تجربیات بد لکه دار کنم. شما فقط دوست دارید، اگر بتوانید،  در پایان هر روز از آنچه هستید احساس آرامش کنید. من همیشه مجذوب نوشته‌ها و داستان‌های خوب شدم و همین‌طور محدودیت‌هایی که برای افرادی با اندازه من وجود دارد.

کاراکتر شما در بازی تاج و تخت تصویر قدرت هر مرد را به قدرت فکرش تبدیل کرده، فکر می‌کنید یک مرد واقعی به چه جیزهایی نیاز دارد؟

به نظرم اعتماد به نفس مسئله بزرگی است، از هر ده مرتبه، نه مرتبه زنان از ما عمیق‌ترند و به چیزهایی توجه می‌کنند که صرفاً در سطح قرار ندارند، مثل حس شوخ طبعی. و خداروشکر تمایلات و تعریفان ها از جذابیت با تعریف ما تفاوت زیادی دارد.  زنان به اعتماد به نفس و شوخ طبعی توجه زیادی دارند و این مسئله همیشه نقشه من برای دفاع یا صحبت کردن است.

[irp posts=”7099″ name=”آیا نظریه مارکسیستی می‌تواند پایان بازی تاج ‌و تخت را پیش‌بینی کند؟”]

اعتماد به نفس زیادی دارید؟

نه. در واقع خیلی این‌طور نیستم و کمی خجالتی‌ام. اما در حرفه‌ای کار می‌کنم که حضور در آن به این شکل کمی مشکل است. شما خودتان را درون نقش‌هایی می‌اندازید که خجالتی نیستند، مثل شخصیت بازی تاج وتخت، به نحوی خودتان را درون این نقش‌ها می‌اندازید. اما با این حال شخصیت برون گرایی ندارم، عاشق حریم شخصی خودم، سکوت و آرامشم هستم.

آیا بین خجالتی بودن و حرفه برون‌گرایانه شما تناقضی وجود ندارد؟

چندان با هم کنار نمی‌آیند، به خصوص در زمانه‌ای که ما زندگی می‌کنیم با این همه دوربین و تلفن همراه.  دلم برای روزهایی که مردم “آرزوی دوربین را داشتند” تنگ شده است. همه چی در اینترنت وجود دارد. من در نیویورک زندگی می‌کنم، شهری که قبلاً به خاطر ویژگی گمنامی در آن، دوستش دارم اما امروز دیگر این‌گونه نیست. قد من یک متر و سی سانت است اما در گذشته کسی هیچ وقت دوباره به من نگاه نمی‌کرد، اما الآن دوباره نگاه می‌کنند چون در یک برنامه تلویزیونی بوده‌ام. دلم برای آن گمنامی تنگ شده، به هر حال این هم یکی از مشکلات شهرنشینی است چون معمولاً مردم از کار، نمایش یا فیلمی که شما را در آن دیده‌اند لذت می‌برند.

پیتر دینکیج گفتگو

شهرت شما مزایایی هم داشته، مثلاً در سال 2012 گلدن گلوب شما توجهات را معطوف بی عدالتی‌هایی کرد به مارتین هندرسون، یکی از افراد کوتاه قد، می‌شد. با اینکه سخنگوی مواردی مثل این باشید مشکلی ندارید؟

نه، و نمی‌خواهم که این اتفاق بیفتد. من تنها یک بازیگرم. افراد دیگری هستند که امکانات بهتری برای این کارها دارند مانند سیاستمداران و فعالان اجتماعی، من صرفاً در مورد آن شخص در مسیر مراسم گلدن گلوب چیزهایی شنیدم. در موردش کمی فکر کردم و سریع از ذهنم خارج شد. دنیای می‌تواند در مواقعی مکان به هم ریخته‌ای شود و  ما هم نباید آن را بپذیریم. هرچیزی که ممکن است منجر به آگاهی بهتر و  تبدیل دنیا به مکانی کمی بهتر شود من حتماً در آن حضور خواهم داشت. اما افرادی هستند که می‌توانند این کار را از من بهتر انجام دهند.

برخی از مردم معتقدند وضوح تصویری که از خشونت در سریال بازی و تاج وتخت وجود دارد برای جامعه مضر است…

اگر مردم به جای یک برنامه فانتزی تلویزیونی که در آن اژدها وجود دارد، نظرات خود را متمرکز دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، بکنند، آن وقت من این مسئله را قبول می‌کنم. اما مردم با یک برنامه فانتزی مشکل دارند. در این سریال اژدها وجود دارد. وایت واکرز وجود دارد. در زندگی خشونت بیشتری هست. این تفکرات در مورد هنر که چیزهایی را برای جامعه مضر می‌دانند … واقعاً این‌طور نیست.

پیتر دینکیج

خب، بستگی به همان چیزها دارد.

همینطوره، اما نه وقتی داستان خوبی وجود داشته باشد و بازی تاج وتخت روایت خارق العاده ای دارد. به نظرم مردم به خاطر احساس نزدیکی به شخصیت‌ها چنین با شدت نسبت به این مسائل واکنش نشان می‌دهند.

آیا دوست دارید پس از پایان فیلمبرداری بازی تاج وتخت به دنیای واقعی باز گردید و در پروژه‌های دیگری کار کنید.

دوست دارم انتخاب‌های متفاوتی داشته باشم، به خصوص با فیلم‌های کوچک‌تر. خوش شانسم که در بازی تاج و تخت حضور دارم، پروژه فوق‌العاده‌ای و بزرگی است و این امکان را به من می‌دهد که روی فیلم‌های کوچک‌تر کار کنم.  فیلم‌هایی که با بودجه‌های کم ساخته می‌شوند فیلم‌های خیلی مهمی هستند چون آن‌ها را برای پول درآوردن نمی‌سا زنند، این فیلم‌ها برای دلایل دیگری ساخته می‌شوند. همیشه قدردان آنها بوده‌ام. این فیلم‌ها ارتباط من را با بخش‌های ابتدایی حرفه‌ام حفظ می‌کنند.

در گذشته وقتی احتمالاً در آپارتمانی پر از موش در نیویورک زندگی می‌کردید…

فکر نمی‌کنم “پر از موش”بوده باشد. آپارتمان سردی بود و یک شب موشی هم آمد اما از طرف دیگر خیلی هم رمانتیک بود. اما الآن به عنوان یک مرد 46 ساله نمی‌توانم در محیط‌هایی مثل آن زندگی کنم و بسیار خوشحالم که سطح رفاه زندگی‌ام بالاتر رفته اما آن‌ها بخشی جوانی بود. برای من بخشی از این تلاش بود، به نوعی غذای گرسنگی بود و شما را مجبور می‌کرد برای بهتر شدن مبارزه کنید. احساس می‌کردم این تلاش همه چیز است، این مبارزه همه چیز است. آرزو می‌کردم آن گرسنگی و مبارزه همچنان مثل گذشته در من وجود داشت. اما الان اولویت‌های دیگری دارم، برای دوره‌ای که شکست خوردن اشکالی نداشت دلم تنگ شده اما الان دیگر نمی‌شود شکست خورد.

[irp posts=”7100″ name=”بازی تاج و تخت پرچمدار ظهور عصر طلایی تلویزیون”]

چون خانواده‌ای دارید که باید آن‌ها را تأمین کنید؟

دقیقاً. اما با این شرایط هم مشکلی برای آنها ایجاد نمی‌شود، آن ها می‌توانند مراقب خودشان باشند. برعکس من. من بازیگرم. یک بچه بزرگ. همه کارهای شما را دیگران انجام می‌دهند، حتی مجبور نیستید صبح‌ها قهوه خودتان را خودتان درست کنید. خیلی مزخرف است. گرچه اجازه هم ندارم رییس پرافاده خانه هم باشم. همسر من فوق‌العاده است و به طور قطع هنرمند خانواده است.

و شما نیستید؟

من فقط یک بازیگر تلویزیونی‌ام که قبض‌ها را پرداخت می‌کند.

 

منبع: The Talks


این مطلب پیش‌تر در ماهنامه تجربه (در ماه 94) منتشر شده است.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

spot_img