27 دی 1400

نگاهی به رمان «هرگز رهایم مکن» نوشته کازوئو ایشی‌گورو

spot_img

مطالب مرتبط

در اعتراض به طرح صیانت: زعفران فروشی مریم غُلُمرضا در قلب اروپا

در دنیای غیرقابل‌باوری که فضای مجازی محدود، بسته یا کم رونق باشد، کسب‌وکارهای خانگی، روستایی و کوچک، در میان نور تبلیغاتِ پورسانتی و عصبی‌کننده صداوسیما و بیلبوردهای شهری خیلی سریع‌تر کور خواهند شد. در مقابل یک فضای باز با قوانین حمایت‌کننده واقعی، توسعه‌دهنده اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی گروهی است که شاید عدالت اجتماعی برای آن‌ها تاکنون به درستی اجرا نشده باشد.

چطور یک روابط عمومی دیجیتال حرفه‌ای داشته باشیم؟

در یک دهه گذشته روابط عمومی‌ها دستخوش تغییرات ساختاری متعددی شده‌اند. در این مدت روابط عمومی به یک صنعت عظیم تبدیل شده و رقابتش هر روز با صنعت تبلیغات پر چالش تر می‌شود. البته در این مدت حوزه تبلیغات تحولات بیشتری را شاهد بوده اما ظهور رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی و دنیای دیجیتال روابط عمومی‌ها و ابزارها و قوانین آن را هم تغییر داده است. اهداف در روابط عمومی دیجیتال در سازمان‌ها و برندهای تجاری گرچه تفاوت چندانی با گذشته نکرده است اما رویه آن کاملاً دگرگون شده است.

در سفر مشتری، ذهن خریدار را پیش‌بینی کنید

تمام مشتریان برای آشنایی، انتخاب و خرید یک محصول مسیر مشترکی را طی می‌کنند که در بازاریابی محتوا به آن «سفر مشتری» می‌گوییم. سفر مخاطب سه مرحله خواهد داشت: آگاهی، بررسی و تصمیم‌گیری. سفر مشتری به شما کمک خواهد کرد در هر مرحله به‌طور دقیق ذهن مشتری خود را پیش‌بینی کنید و بر اساس آن نیازهای او را برطرف کنید. برای فروش بیشتر این سه مرحله را به‌طور دقیق در کسب‌وکار خود پیاده کنید. برای توضیح بهتر فرض کنید شما یک استارتاپ در حوزه خدمات و تعمیرات منزل را مدیریت می‌کنید.

چگونه از اینفلوئنسرها بازخورد مناسب‌تری دریافت کنیم؟

بهترین اینفلوئنسر برای شما چه کسی خواهد بود؟ چطور متوجه می‌شوید به‌اندازه مبلغی که می‌پردازید خروجی مناسب دریافت کرده‌اید؟ و چطور باید با اینفلوئنسرها تعامل کرد؟

کازئو ایشی گورو در سال ۱۹۵۴ در خانواده‌ای ژاپنی در شهر ناگازاکی ژاپن به دنیا آمد ولی در ۵ سالگی به همراه خانواده به انگلستان مهاجرت کردند. وی تاکنون ۶ رمان نوشته است و همگی به زبان انگلیسی. گورو در سال ۱۹۸۹ به خاطر نگارش «بازمانده روز» جایزه بوکر را از آن خود کرد و در چند سال اخیر از وی به عنوان یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان معاصر یاد می‌شود.

نجف دریابندری در مقدمه ترجمه‌ای که از «بازمانده روز» انجام داده درباره توانایی گورو می‌نویسد: «در قرن بیستم نویسندگان فراوانی از بیرون به فرهنگ انگلیسی پیوسته‌اند و برخی از شیرین کارترین نثرنویسان انگلیسی از این جمله بوده‌اند، مانند جوزف کنراد لهستانی، ولادیمیر نابوکوف روس، آرتور کستلر مجار و نایپل هندی. بعضی از منتقدان ادبی عقیده دارند که راز شیوایی نثر این نویسندگان همان خارجی بودن آن‌هاست؛ این‌ها توانسته‌اند از بیرون به زبان انگلیسی نگاه کنند و آن را به صورت یک ابزار ظریف به کار برند. به هر صورت ایشی گورو را باید آخرین فرد این سلسله به شمار آورد.»

رمان‌های گورو عبارتند از؛ منظره کم رنگ تپه‌ها، نقاش جهان شناور، بازمانده روز، تسلی ناپذیر، وقتی یتیم بودیم و هرگز رهایم مکن. اغلب این رمان‌ها و یک مجموعه داستان به نام «شبانه‌ها، پنج داستان درباره موسیقی و شب» به فارسی ترجمه شده‌اند که درخشان‌ترین آن‌ها در ترجمه همان «بازمانده روز» است که نجف دریابندری آن را به فارسی برگردانده و نشر کارنامه آن را در سری کتاب‌های بی بی به بهترین شکل منتشر کرده است. اما رمان آخر گورو؛ «هرگز رهایم مکن» را اولین بار سهیل سمی ترجمه کرد که توسط انتشارات ققنوس منتشر شد و تاکنون به چاپ سوم رسیده است، اما اخیراً نیز مهدی غبرایی این اثر را تحت عنوان «هرگز ترکم مکن» ترجمه و توسط نشر افق منتشر شد. «هرگز رهایم مکن» در فهرست‌های مختلف منتقدان جزو برترین کتاب‌های چند سال اخیر قرار گرفته است و حتی در فهرست سایت آمازون در بین ۱۰۰۱ کتابی که پیش از مرگ باید خواند در رتبه اول قرار دارد. همچنین اقتباس سینمایی آن نیز به زودی اکران خواهد شد.

«هرگز رهایم مکن» را کتی اچ ۳۱ ساله پرستار روایت می‌کند، داستان از دوران کودکی و تحصیل او در مدرسه هیلشم آغاز می‌شود و کم کم با روت و تومی آشنا می‌شویم. داستان به آرامی و سادگی پیش می‌رود، این آرامش حتی ممکن است خواننده را خسته کند اما ضربه مهلک آنجایی وارد می‌شود که متوجه می‌شویم کتی و دوستانش انسان‌هایی واقعی نیستند و در واقع برای هدفی خاص شبیه سازی شده‌اند! این کلون‌ها قرار است بعد از پرورش اعضای بدن خود را بی هیچ پرسشی اهدا کنند. در ابتدا انگار کتی اچ راوی و تصویرگر یک مدرسه عادی است، اما این مدرسه یا بهتر بگوییم مرکز، نکات عجیبی دارد که به تدریج خواننده متوجه آنان می‌شود. دانش آموزان اسامی خاص دارند و هیچ یک از نام خانوادگی استفاده نمی‌کنند، معلمان بیشتر شبیه خواهران کلیسا رفتار می‌کنند و مقررات خاصی در هیلشم برقرار است.

نگاهی به رمان «هرگز رهایم مکن» نوشته کازوئو ایشی‌گورو

آدم‌های هیلشم، افرادی عادی هستند، دوستانی دارند، عواطف انسانی را به خوبی درک می‌کنند و مثل انسان‌ها زندگی می‌کنند. همین نکته است که «هرگز رهایم مکن» را مبدل به کتابی هولناک کرده است. هولناک نه به معنای ترس و خوف بلکه یک هراس انسانی و دردآور. آنچه کتاب داستان را وهم آلودتر می‌کند خود کتی اچ است، کتی در طول داستان با ما صحبت می‌کند اما حتی یک بار هم به آینده تاریک خود اشاره نمی‌کند و شکایتی هم ندارد. انگار در برابر آنچه برایش مقدر شده تسلیم محض است؛ مجبور به زندگی است برای اهدای اعضایش و بعد مرگ.

در این بین ما فقط یک خواننده‌ایم و باید با کتی در داستان سیر کنیم، کتاب را به دست می‌گیریم و سعی می‌کنیم از بین خطوطی که می‌خوانیم جوابی برای سؤال‌ها که هیچ، جوابی برای زندگی کتی پیدا کنیم، ورق می‌زنیم، صفحات بعدی، سؤالات بیشتری مطرح می‌شود، دیگر کلمات را نمی‌خوانیم بلکه تنها نگاهمان به دنبال جواب است، از نویسنده کینه‌ای عجیب به دل می‌گیریم، ورق می‌زنیم، کمر کتاب ۳۵۰ صفحه‌ای شکسته و صفحات رو به سرازیری است. به دنبال جواب نیستیم، هر چه زودتر منتظر پایانی بی پاسخ می‌گردیم تا شاید یقه نویسنده را بگیریم و صفاتی ناپسند به او و کتابش نسبت دهیم اما… اما «هرگز رهایم مکن» واقعاً درباره چیست؟ ایشی گورو درباره زندگی می‌گوید، از سرکوبی آنچه می دانیم، این که زندگی آدمیان به پایان می‌رسد، پیر شدن و مرگ. چیزی که می دانیم و باید آن را بپذیریم اما به زعم کتی و تومی شاید هنر و عشق آن را به تعویق بیندازند و حتی جاودانه کنند.

مارگارت آتوود، نویسنده و دیگر برنده جایزه ادبی بوکر درباره این کتاب می‌نویسد: «هرگز رهایم مکن کتاب مورد علاقه هر کسی نیست، شخصیت‌های آن قهرمان نیستند و انتهای آن خوشایند نیست. کتابی است درخشان که نویسنده برجسته آن موضوع پیچیده‌ای را مطرح می‌کند؛ خودمان، نگاهی تاریک از پشت شیشه.»


این مطلب پیش‌تر در روزنامه خراسان منتشر شده است. 

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

spot_img