13 اسفند 1402

هرشب تنهایی: طی الارض در مشهد یا بيرجند قطار ندارد

مطالب مرتبط

چرا همه شهرهای دنیا بی‌آر‌تی ندارند؟

بی آر تی اولین بار به عنوان جانشین مترو...

صادرات بی‌آرتی از آمریکای جنوبی به سراسر جهان

سیستمی که شهردارِ کورتیبا پایه گذاری کرد خیلی زود با اقبال دیگر شهرهای جهان روبه رو شد. خطوط بی‌آر‌تی در بوگوتا، پایتخت کلمبیا روزانه 2.2 میلیون مسافر را در 12 خط و 144 ایستگاه جابه جا میکند. متروی لس آنجلس از دو خط مترو-اتوبوس پیشرفته استفاده می کند و گوانجو در چین از سال 2010 اغاز به کار کرده و روزانه یک میلون نفر را جابه جا میکند. در هر خط بی‌آر‌تی گوانجو و در هر ساعت 350 اتوبوس در حرکت است ، این به آن معنا است که زمان انتظار برای هر اتوبوس 10 ثانیه است.

بی‌آرتی‌های مدرن چه ویژگی‌هایی دارند؟ (اینفوگرافیک)

سامانه بی‌آرتی با ویژگی‌های منحصر به فردش ویژه می شود. در غیر این صورت تفاوتی با اتوبوس‌های سنتی ندارد یا در بهترین حالت به اتوبوس‌های تندرو یا خطوط ویژه اتوبوس تبدیل می‌شود. بعد از گذشت چندین دهه از ابداع چنین سامانه‌ای، بی‌آرتی با فناوری‌ها و امکانات به روزی مدرن شده است.

سرنوشت بی‌آرتی مشهد به کجا خواهد رسید؟

تعلیق در توحید   بر اساس مصوبه شورای عالی هماهنگی شهرهای...

محرومیت ابدی از صدای محمدرضا شجریان

امان از این «آه»...  زمستان 86 وقتی ساده‌لوحانه عزم پایتخت...
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

چند وقتی است فیلم هرشب تنهایی ساخته رسول صدرعاملی در سینما فردوسی بیرجند اکران می‌شود. سالن فرسوده سینما مکان رخداد داستان جالب توجه بود. زوج جوانی برای زیارت به مشهد رفته‌اند و در هتلی اقامت کرده‌اند. تا این جای کار مشکلی نیست اما آن نکته جالب که گفته شد طی الارض شخصیت فیلم است. ایشان در هتلی اقامت می‌کنند که به طور طبیعی و بدون در نظر گرفتن ترافیک معمول حداقل نیم ساعت با حرم فاصله دارد حال آن که بعد از خروج از هتل با پای پیاده در اطراف حرم مطهر راه می‌رود بعد همان طوری هی پیاده می‌رود تا به داروخانه‌ای دورتر از هتل می‌رسد بعد از آن بر می‌گردد و در یک کتاب فروشی در مرکز شهر ظاهر می‌شود و اما این تازه آغاز ماجراست.
مرد مهربان که نگران همسر بیمار خود است گویا راه را گم کرده است و تغییر مسیر داده به پارکی در فاصله 20 دقیقه‌ای محل قبلی (کتابفروشی) می‌رسد، دقت کنید مرد فداکار دنبال همسر خود است که از هتل خارج شده است. دست بر قضا همسر بیمار در مشهدی که وسعت آن به اندازه یک شهر کوچک در نظر گرفته شده پیدا می‌شود. حالا شخصیت‌ها از تنهایی در آمده‌اند و به طبع مسافت بیشتری را می‌توانند طی کنند برای همین به رستوران معروفی در مرکز شهر می‌روند و در خیابانی اطراف حرم قدم می‌زنند و همین طور پیاده پیاده بر می‌گردند هتل. این زوج عاشق در راه بازگشت در شلوغ‌ترین معابر مشهد تردد می‌کنند اما دوربین نتوانسته است هیچ جنبده ای را شکار کند!
به نظر می‌رسد این بی توجهی‌ها، سریالی است. در ساخته گذشته رسول صدر عاملی به نام شب که سرآغاز سه گانه ای با محوریت زائران حرم امام رضا (ع) است بنیان فیلم نامه این گونه بنا می‌شود که سربازی وظیفه دارد زندانی را به سمت جنوب ببرد اما از قطار مشهد-بیرجند جا می‌ماند و مجبور می‌شود در مسافرخانه‌ای اقامت کند. برای توجه بیشتر سطر قبل عیناً تکرار می‌شود؛ سربازی وظیفه دارد زندانی را به سمت جنوب ببرد اما از قطار مشهد-بیرجند جا می‌ماند… از قطار مشهد- بیرجند! بیرجند که قطار ندارد هیچ کس هم خبر ندارد البته قرار است به زودی ساخته شود حتماً فیلم زودتر اکران شده است.
بی توجهی به این نکات و نادیده گرفتن شعور و آگاهی مخاطب از کار بلدانی مانند رسول صدر عاملی و کامپوزیا پرتویی نابخشودنی است. این‌ها به کنار، مشهدی بودن برخی از بازیگران به کنار، فاجعه آن جاست که بفهمیم تهیه کننده مشهدی است! به طور خیالی تصور کنیم علت این امر را از کارگردان بپرسیم. آقای صدر عاملی چرا این همه گاف؟ و پاسخ: مگر غیر از تهرانی‌ها فیلم مخاطب دیگری نیز داشته؟!

لیلا حاتمی در هر شب تنهایی

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

spot_img