13 اسفند 1402

نگاهی به فیلم «در دنیایی بهتر»

مطالب مرتبط

نگاهی به جان‌ دار؛ فیلمی در نکوهش چندهمسری

کمتر فیلمی در سینمای ایران، چنین حاصلِ غم‌انگیزی برای چندهمسری مردان تصویر کرده است. هرچند فیلم‌سازها سخت تلاش می‌کنند از نمایش لخت‌وعور این مشکل دوری کنند و همین جان دار را با همه ضعف‌هایش از سینمای «ناله کن» چند سال اخیر متمایز می‌کند و آن را در مرتبه بالاتری قرار می‌دهد.

«پیام رسان را بکش» در حاشیه ایران–کنترا

«پیام رسان را بکش» ساخته مایکل کوئستا با بازی جرمی رنر در نقش گری وب تلاشی است در ثبت وقایعی که در راستای یکی از بزرگترین رسوایی‌هایی نظام جاسوسی ایالت متحده اتفاق افتاد و البته ناکام ماند.

درباره کوبو (Kubo)، شگفتی یک انیمیشن جاه‌طلبانه

«اگر باید پلک بزنید همین الان این را بکنید.» این کلمات آغازگر انیمیشن جدید استودیو لایکا، «کوبو و دو تار» (Kubo and the Two Strings) و مانند مقدمه‌ای است بر یک حقه استادانه. همین طور هم می‌شود، وقتی قهرمان 11 ساله داستان از تماشاگران می‌خواهد به دقت به داستان توجه کنند در واقع آن‌ها را برای یک جادوی تصویری 90 دقیقه‌ای آماده می‌کند.

نگاهی به فیلم شیطان وجود ندارد، ساخته محمد رسول‌اف

پیش از خواب و پایان روز (انتهای اپیزود) اما غول ماجرا کم‌کم از خواب بیدار می‌شود، درست وقتی قرار است شخصیت اصلی به خواب برود. مرد پیش از خواب قرصی احتمالاً آرام‌بخش می‌خورد، ساعت سه صبح ساعت بیدارش می‌کند. دوش می‌گیرد و از خانه خارج می‌شود. باران شب و خیابان‌های خلوت شهر، پیش از طلوع آفتاب دوباره او را به دیوارهای بلند محل کارش می‌رسانند. آنجا دیگر قرار نیست چیزی شبیه به همیشه‌ی ما در انتظار «کارمند» داستان باشد.

درباره سرخوشی تماشای «جهان با من برقص» ساخته سروش صحت

سینما، تئاتر، ادبیات و همه هنرهای هفت‌گانه، ماجرای زندگی را روایت می‌کنند. برخی کمی بیشتر اغراق می‌کنند و رویکرد سهل‌وممتنعی درباره این پدیده جذاب دارند و برخی عالمانه به واقعی‌ترین شکل ممکن، آن را روایت می‌کنند. «جهان با من برقص»، اولین فیلم سینمایی سروش صحت، جایی در میانه این دو مسیر است؛ هم با درشت‌نمایی با مهم‌ترین پازل‌های زندگی سروکله می‌زند، هم روایتش به‌شدت واقعی است.
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

در جست و جوی زندگی بهتر

 

واکنش ما در برابر بی عدالتی و ظلم چگونه خواهد بود؟ آیا این واکنش در گروه‌های سنی مختلف متفاوت است؟ در چه مرحله‌ای برخورد می‌کنیم، تا کجا پیش می‌رویم و حاضر به پرداخت چه بهایی برای عدالت هستیم؟

 پاسخ به این سؤالات کار آسانی نیست و ذهن را برای ساعت‌ها درگیر خود می‌کند. این دقیقاً همان کاری است که «سوزان بئر» کارگردان فیلم «در دنیای بهتر»، برنده اسکار بهترین فیلم خارجی و کره طلایی سال گذشته با تماشاگر می‌کند. «در دنیایی بهتر» دانمارکی از آن دسته فیلم‌هایی است که هالیوود چند سالی است برای یافتن آن، دست به هر کاری می زند و هنوز در این زمینه‌ها وارد کننده است. «در دنیایی بهتر» هالیوودی می‌توانست فیلمی سراسر تعلیق کاذب، برهنگی و حتی خشونت عریان باشد اما فیلم ۵ میلیون دلاری خانم «بئر» کاملاً اروپایی است، البته نباید فراموش کرد که «سوزان بئر» با سیستم فیلم‌سازی هالیوود بیگانه نیست و بارها در آمریکا فیلم ساخته است. (برادران، بعد از عروسی)

 فیلم با نمایی از یک پزشک سو ئدی (آنتوان) در آفریقا آغاز می‌شود که در یک بیمارستان صحرایی، مشغول درمان بیماران است. داستان اما در آفریقا باقی نمی‌ماند و به لندن می‌رویم. جایی که «کریستین» نوجوان با اعتماد به نفسی هولناک در مراسم تدفین مادرش، قطعه‌ای ادبی را می‌خواند. پس از مرگ مادر کریستین به همراه پدرش به کشور خود دانمارک باز می‌گردد. در واقع فیلم دو داستان موازی اما مرتبط را تعریف می‌کند. یکی «کریستین» که در دانمارک با پسر مظلوم سوئدی (الیاس) آشنا شده است و سعی می‌کند انتقام او را از قلدرهای مدرسه بگیرد، انتقامی که با خشونت زیاد همراه است. یکی هم داستان پدر الیاس (آنتوان) که در کمپ آوارگان در ناکجاآبادی در آفریقا پزشک است. وی با خشونت‌های قبیله‌ای در آن جا روبه رو می‌شود. «در دنیایی بهتر» ذهن تماشاگر را به تفکر وا می‌دارد و سؤالات بی شماری را مطرح می‌کند. آیا «کریستین» باید در برابر ظلمی که به همکلاسی‌اش می‌شود سکوت کند؟ اگر نه، واکنش او باید چگونه باشد؟ آنتوان به عنوان فردی بالغ، تحصیل کرده و صلح طلب، تا کجا می‌تواند در برابر قتل عام زنان به دست «رئیس بزرگ» سکوت کند؟

نگاهی به فیلم «در دنیایی بهتر»

 در «در دنیای بهتر» خبری از هیجان کاذب نیست، فیلم‌ساز عامدانه و با استفاده از تدوین و البته موسیقی هوشمندانه، به صحنه‌هایی که توانمندی تعلیق و هیجان بیش از حد دارند ریتمی آرام می‌بخشد و اجازه می‌دهد تعلیق در ذهن تماشاگر شکل گیرد. «در دنیایی بهتر» رگه‌هایی از نفی نژادپرستی، روابط خانوادگی و ارتباط والدین با فرزندان دارد. ولی به نظر نمی‌رسد اهداف اصلی باشند. تنها عواملی هستند برای بسترسازی کل فیلم. فیلم درباره خوبی و بدی است و چقدر خوب که خودش برای ما تصمیم گیری نمی‌کند و به خودمان واگذار می‌کند که تعیین کنیم شر و نیک فیلم کدام است. دانمارکی بودن لوکیشن و بازیگرها تصادفی نیست. تماشاگر «در دنیایی بهتر» با خانواده‌هایی دانمارکی و سوئدی مواجه می‌شود، خانواده‌هایی از دو کشور با پایین‌ترین میزان خشونت و جرم و جنایت. سازندگان فیلم می‌خواهند به ما نشان دهند بی عدالتی و خشونت، دغدغه‌ای بشری است. نه تنها در آفریقا بلکه در نوجوانان اسکاندیناوی نیز بروز می‌کند. فیلم اما کمی طولانی است، تماشاگر مدت زمان زیادی در تعلیق فکری قرار می‌گیرد و نمی‌تواند تصمیمی گیرد. به علاوه روند داستان به او اجازه نمی‌دهد داده‌های ثابتی دریافت کند. این داده‌ها به طور مستمر تغییر می‌کنند. همین نکته مثبت فیلم، ممکن است برای تماشاگر غیرحرفه‌ای سینما آزاردهنده باشد. در «در دنیایی بهتر» تصاویر زیبایی از تضاد زندگی می‌بینیم، چشم اندازهای بکر آفریقا در کنار خشونت نهفته در آن در کنار دریاچه‌ای آرام در شمال اروپا و بسیاری از این موارد که تمام آن‌ها در یک مورد مشترک هستند. تا چه اندازه باید در مقابل ظلم و ستم سکوت کرد و واکنش ما چگونه باید باشد؟ این تعابیر انسانی را می‌توان به تمام دنیا تعمیم داد و در هر گوشه‌ای از جهان از فیلم لذت برد. هنر فیلم تعمیم یک رابطه ساده اما اساسی به کل دنیاست.#


این مطلب پیش‌تر در روزنامه خراسان منتشر شده است.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

spot_img