27 دی 1400

محرومیت ابدی از صدای محمدرضا شجریان

spot_img

مطالب مرتبط

در اعتراض به طرح صیانت: زعفران فروشی مریم غُلُمرضا در قلب اروپا

در دنیای غیرقابل‌باوری که فضای مجازی محدود، بسته یا کم رونق باشد، کسب‌وکارهای خانگی، روستایی و کوچک، در میان نور تبلیغاتِ پورسانتی و عصبی‌کننده صداوسیما و بیلبوردهای شهری خیلی سریع‌تر کور خواهند شد. در مقابل یک فضای باز با قوانین حمایت‌کننده واقعی، توسعه‌دهنده اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی گروهی است که شاید عدالت اجتماعی برای آن‌ها تاکنون به درستی اجرا نشده باشد.

چطور یک روابط عمومی دیجیتال حرفه‌ای داشته باشیم؟

در یک دهه گذشته روابط عمومی‌ها دستخوش تغییرات ساختاری متعددی شده‌اند. در این مدت روابط عمومی به یک صنعت عظیم تبدیل شده و رقابتش هر روز با صنعت تبلیغات پر چالش تر می‌شود. البته در این مدت حوزه تبلیغات تحولات بیشتری را شاهد بوده اما ظهور رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی و دنیای دیجیتال روابط عمومی‌ها و ابزارها و قوانین آن را هم تغییر داده است. اهداف در روابط عمومی دیجیتال در سازمان‌ها و برندهای تجاری گرچه تفاوت چندانی با گذشته نکرده است اما رویه آن کاملاً دگرگون شده است.

در سفر مشتری، ذهن خریدار را پیش‌بینی کنید

تمام مشتریان برای آشنایی، انتخاب و خرید یک محصول مسیر مشترکی را طی می‌کنند که در بازاریابی محتوا به آن «سفر مشتری» می‌گوییم. سفر مخاطب سه مرحله خواهد داشت: آگاهی، بررسی و تصمیم‌گیری. سفر مشتری به شما کمک خواهد کرد در هر مرحله به‌طور دقیق ذهن مشتری خود را پیش‌بینی کنید و بر اساس آن نیازهای او را برطرف کنید. برای فروش بیشتر این سه مرحله را به‌طور دقیق در کسب‌وکار خود پیاده کنید. برای توضیح بهتر فرض کنید شما یک استارتاپ در حوزه خدمات و تعمیرات منزل را مدیریت می‌کنید.

چگونه از اینفلوئنسرها بازخورد مناسب‌تری دریافت کنیم؟

بهترین اینفلوئنسر برای شما چه کسی خواهد بود؟ چطور متوجه می‌شوید به‌اندازه مبلغی که می‌پردازید خروجی مناسب دریافت کرده‌اید؟ و چطور باید با اینفلوئنسرها تعامل کرد؟

امان از این «آه»…

 زمستان 86 وقتی ساده‌لوحانه عزم پایتخت کردیم تا افرای بیضای را ببینیم هیچ فکر نمی‌کردیم که این نمایش ممکن است آخرین اجرای بیضایی در ایران باشد، وگرنه سرخوشِ اولین دیدار تئاتر شهر و کتاب‌فروشی‌های انقلاب نمی‌شدیم و شاید حاضر بودیم گرانی بلیت سیاه را هم به جان بخریم و حداقل نمایشی زنده از بیضایی دیده باشیم و پُزِ فرهنگی‌اش را تا سال‌ها نَقل روشنفکرنمایی‌هایمان شود. حالا دستمان از بیضایی کوتاه است و 10 سال پس از افرا، برای تماشای نگاهش به ادب و هنر یا باید عزم استنفورد کنیم یا به همین فیلم‌های قدیم‌ها و البته نمایش‌هایش بسنده کنیم. همان‌طور که پس از شهناز در سال 1393 دیگر هیچ‌کس اجرای رسمی از محمدرضا شجریان کسی نشنید.

نمایشنامه، شعر، داستان و حتی فیلم ماهیتی نامیرا دارند، آرشِ بیضایی هنوز همانی است که خود او نوشته، شازده احتجابِ گلشیری عیناً همان متنی است که نویسنده‌اش می‌خواسته یا قیصرِ کیمیایی همچنان پابرجاست و دیدنی. موسیقی و صدا هم مردنی نیستند و حتی شاید جاودانه‌تر باشند. اما چه کسی می‌توانند ادعا کند آواز شجریان در تالار وزارت کشور همانی است که در یک خودروی فکستنی یا آخرین‌مدل بخش می‌شود.

ما دهه شصتی‌ها (به‌خصوص نیمه دوم این دهه) که دستکم در اقلیت هم نیستیم، در آخرین کنسرت‌های شجریانِ پدر مگر چندساله بوده‌ایم که چنین صدای و آوازی را قدر بدانیم و خود را به هر شکل به سالن برگزاری برسانیم؟ در 18 سالگی بلیت افرا برای من گران بود و حالا در نزدیکی 30 سالگی همان نمایش به یک حسرت تبدیل شده است؛ حماقت سال‌های پایانی نوجوانی همانی بود که نگذاشت در 20 سالگی راهی آخرین اجراهای زنده شجریان شویم.

برای ما حالا 28-29 ساله‌هایی که دوران تحصیل را به هر نحو پشت سر گذاشته‌ایم و تلاش می‌کنیم در رقابت با زندگی روی خط روزمرگی نیفتیم، این‌ها یک دریغ بزرگ است. برخلاف از ما جوان‌ترها، ما با دوران کاست و وی‌اچ‌اس بزرگ شده‌ایم. برای ما واکمن‌های بزرگ و سنگین بیش از یک خاطره هستند. درست، گرامافون هم‌عصر ما نبوده، هشت میلی‌متری‌ها را خود به دست نگرفته‌ایم ولی ما خود تناسخ گوشی‌های همراه ابتدایی را به آیپدها و آیپادها تجربه کرده‌ایم. همه آن چیزی که این روزها در جذاب‌ترین شکل نوستالژی‌های بصری باز روایت می‌شوند، در خاطره شراکتی مستحکم دارند. اما ما چطور می‌توانستیم در «هم‌نوا با بم» حضور داشته باشیم یا چند درصد از ما می‌توانستیم «رنگ‌های تعالی» را نزدیک دیده باشیم؟ خاطره مو بر بدن سیخ شدنِ مخاطبان صدای زنده شجریان را با کدام خواننده می‌توانیم دوباره تجربه کنیم؟

البته که هنوز پیر نیستیم و اگر در ابتدا راه نباشیم، تا آخر هم فاصله زیادی داریم. تازه قرار است بفهیم که یک تک کلاس شفیعی کدکنی چه بر سر باقی عمر خواهد آورد یا چند صفحه نثر دولت‌آبادی چطور قرار است مسرت ادامه زندگی را افزایش دهد. ولی جز با کیفیت‌ترین تِرَک‌های «بی همگان»، «مرغ سحر»، «بوسه‌های باران» و یکی دو آه حسرت، از شجریان چیزی در چنته‌مان نداریم.

حالا اما خبر می‌آید که اگر فرصت را در نوجوانی از دست داده‌اید، بدانید و آگاه باشید که خسران شما جدی است: استادِ 77 ساله آواز دیگر اجرایی نخواهد داشت! دیگر ما مانده‌ایم و همان تکرارها و دیگر خبری از آواز نوبهاران نیست. می‌مانیم ما و همین نوخواننده‌هایی با آن سبیل‌های خارق‌العاده و آواهای مثلاً شعر که سالن‌هایشان پر می‌شود از مخاطب … و چند لطیفه و توئیت درباره فاصله تهران تا فلان جا که شاید بشود با یک قطعه موسیقی محمدرضا شجریان سپری کرد.

ما نه به آخرین اجرای بیضایی رسیدیم و نه به آخرین آواز شجریان، و شُکر که هر دو هنوز هستند و دریغ که ما اما از آن‌ها دوریم. کاش آن‌هایی که به افرا رسیده‌اند یا «نگار»‌شان را شنیده‌اند، «به حال زار ما نظر» داشته باشند و بنویسند و بگویند که چطور «از صبح است ساقیا» بغضشان گرفته و جانشان مشعوف شده تا شاید حداقل با خاطره آن‌ها بتوانیم طاقچه‌مان را بالاتر بگذاریم.

راستی اجرای بعدی شهرام ناظری در کدام شهر یا کشور است؟


این یادداشت برای ویژه نامه هرگز منتشر نشده میلان در سال 96 نگارش شده است.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

spot_img